Når Gud er taus

Har du opplevd at midt i det svartaste mørket oppleves ofte Gud taus? Jesus ropte sjølv ut: «min Gud min Gud, kvifor har du forlatt meg?» då han hang på korset. Mørket overskygga alt, følelsen av Gudsnævær var borte. Han fekk kjenne på kroppen kva det verkeleg ville sei å vere forlatt. Han smaka det, for at vi skulle sleppe.

Det finst knapt ein verre følelse enn det å kjenne seg forlatt og aleine. Det er vel noko vi alle fryktar. Men Gud forlater oss aldri, sjølv om vi skulle kjenne det slik. Han er der tett inntil oss, om vi ikkje ser han. Jesus fekk smake på gudsforlattheten, for at vi aldri skulle bli forlatt av Gud.

Tomas Sjödin skriv noko om dette i si bok «Reservekraft»:

«..Jeg har aldri hørt noen si:»takk for de oppmuntrende ordene», når jeg har forlatt et sorghus. Derimot har mange sagt «takk for at du kom». Kan det være grunnen til at Gud ofte oppfattes som taus? Hans trøst ligger nærmere «takk for at du kom» enn «takk for de oppmuntrende ordene.» (Reservekraft, Tomas Sjödin, 2002, Luther Forlag 2003)

Kanskje det er dette, at Gud kom og er. Han forlater ikkje, sviktar ikkje. Men våre kjensler fanger det ikkje opp. Vi kjenner oss aleine, uten at vi er det. Men trøsta ligg i dette, og det kan vi vite; Han vil aldri, aldri svikte eller forlate sine barn.

Advertisements

Legg igjen en kommentar

Fyll inn i feltene under, eller klikk på et ikon for å logge inn:

WordPress.com-logo

Du kommenterer med bruk av din WordPress.com konto. Logg ut / Endre )

Twitter picture

Du kommenterer med bruk av din Twitter konto. Logg ut / Endre )

Facebookbilde

Du kommenterer med bruk av din Facebook konto. Logg ut / Endre )

Google+ photo

Du kommenterer med bruk av din Google+ konto. Logg ut / Endre )

Kobler til %s