Tru og tvil

Eg var godt over 30 før eg våga å innrømme at eg til tider kunne tvile på Gud. Endeleg, vil kanskje mange sei. På tide kanskje. Ja, det var på tide, eg greidde det ikkje før. Eg var inndoktrinert med tru. Heile meg trudde.

Eg trur framleis, men på ein anna måte. Trua mi i dag rommar både tvil og spørsmål. Eg oppdaga at skråsikkerhet var farleg. For skråsikre menneske rikkar seg aldri, har alltid rett til det motsette er bevist.

Derfor var det godt å endeleg kunne tvile og innrømme at eg ikkje visste. Ikkje det at eg aldri gjorde det før. Men når eg gjorde det var det liksom naturstridig. Eg skulle vite, eg skulle tru. No treng eg ikkje det. Eg er jo tross alt berre litle meg. Og kva veit eg når det kjem til stykket? Er ikkje min forstand litt begrensa i den store samanhengen?

 

 

 

Advertisements

Legg igjen en kommentar

Fyll inn i feltene under, eller klikk på et ikon for å logge inn:

WordPress.com-logo

Du kommenterer med bruk av din WordPress.com konto. Logg ut / Endre )

Twitter picture

Du kommenterer med bruk av din Twitter konto. Logg ut / Endre )

Facebookbilde

Du kommenterer med bruk av din Facebook konto. Logg ut / Endre )

Google+ photo

Du kommenterer med bruk av din Google+ konto. Logg ut / Endre )

Kobler til %s