I opphavet

foto/copyright: Solveig Grønstøl

I opphavet var Ordet, Ordet var hos Gud, og Ordet var Gud. Han var i opphavet hos Gud. Alt vart til ved han,og utan han vart ikkje noko til.

Det som vart til i han, var liv, og livet var lyset for menneska.
Lyset skin i mørkret, og mørkret har ikkje overvunne det.

Eit menneske stod fram, utsendt av Gud; Johannes var namnet hans. Han kom for å vitna. Han skulle vitna om lyset, så alle kunne koma til tru ved han. Han sjølv var ikkje lyset, men han skulle vitna om lyset. Det sanne lyset som lyser for kvart menneske, kom no til verda. Han var i verda, og verda vart til ved han, og verda kjende han ikkje. Han kom til sitt eige, og hans eigne tok ikkje imot han.

Men alle som tok imot han, dei gav han rett til å bli Guds born,
dei som trur på namnet hans. Dei er ikkje fødde av kjøt og blod,
ikkje av menneskevilje og ikkje av manns vilje,
men av Gud.

Og Ordet vart menneske og tok bustad mellom oss. Og vi såg hans herlegdom,
ein herlegdom som den einborne Sonen har frå Far sin, full av nåde og sanning.

Johannesevangeliet 1- www.bibelen.no

Bevar oss frå det vonde?

foto: Solveig Grønstøl

Ei tragisk båtulykke utanfor Arendal der danske ungdomar er involvert, sender sjokkbølger gjennom eit ungdomsmiljø. Ein kristenledar meiner dette vil endre ungdomane sitt syn på Gud. For er det slik at Gud beskytter oss kristne frå “det vonde” alltid?

Når nokon er ute for ei ulykke, og det går bra, seier vi gjerne at dei hadde englevakt. Men kva med dei gangane det ikkje går bra, hadde ikkje dei englevakt? Eg har sjølv stilt meg spørsmålet mange ganger. Kvifor svarer Gud some tider bønn, og andre gonger tilsynelatande ikkje? Kristne folk døyr og i både ulykker og i sjukdom. Det ser ikkje ut som om vi på nokon måte er ekstra beskytta mot slike ting.

Så kva bilde har vi av Gud? Er han ein som skal verne oss frå alle vonde hendelsar, eller er han ein som vernar oss frå det vonde på den måten, at han er med gjennom alt? Gjennom sorg, og savn, og gleder, gjennom liv og død, gjennom ulykker og sjukdom.

Gud i mitt bilde? Når Gud blir ein Gud som lettvindt beskytter oss frå alle vonde ting, har vi danna han i vårt eige bilete. For livet er ikkje slik at alt alltid går bra. Det burde vere barnelærdom, men er det ikkje. Litt for mange kristne misser fotfestet den dagen dei opplever sjukdom og ulykker. “Var ikkje Gud der? Kva synd har eg gjort? Er ikkje Gud god likevel?” Vi ber om at Gud skal verne oss, beskytte oss. Og nokre gonger skjer mirakel, folk blir mirakuløst friske, eller ting ordnar seg på merkelig vis. Men andre gonger skjer ikkje noko. Det vart ikkje som vi ville.

Djupare meining? Men kanskje har Gud ein anna oversikt enn vi? Han er jo større, han som har skapt universet og alt levande. Kanskje det ligg noko djupare i “Gud bevar meg frå det vonde” enn berre det å ikkje oppleve ulykke og sorg?

Lykke?

“– Gud sendte ikke Jesus for at vi skule få høyere levestandard, men for at verden skulle bli frelst, sa han, og tok dermed avstand fra den delen av trosforkynnelsen som lover «gull og grønne skoger» bare man tror på Gud.”

Orda her kjem frå ein evangelist av verdskaliber- Reinhard Bonnke, og står referert i dagens k-s.no. Det er så sant. For 10-15 år sidan høyrte eg undervisning om at Gud ville at ein skulle ein skulle ha feite bankonti og at dersom ein var ferlst skulle ein alltid vere frisk Eg tok tidleg avstand frå dette. No høyrer ein om forkynnelse som seier at Gud vil du skal ha eit lykkelig liv, korleis leve maksimalt og utnytte sitt fulle potensiale. Forkynnelse for dei sterke, og dei friske. Det er så misforstått. Det var ikkje derfor Jesus kom, og det var ikkje det vi skulle forkynne. Kvifor er det så vanskelig å holde seg til kjerna i evangeliet? Evangeliet er håp for dei som ikkje har håp, og tru for trulause, kjærleik for dei som treng det. Lykke er flyktig. Ingen kan basere seg på det. Tru, håp og kjærlighet er varig. Det er det som er evangeliet.

Deilige haustscones

Fant ei vidunderlig oppskrift på deilige grove scones.

ca 20 stk

4 dl grov kveite

9 dl kveitemjøl

1 dl rosiner

1 ss bakepulver

1 ss kanel

1 1/2 dl sukker

1 1/2 dl rapsolje/ eller anna olje som egner seg til baking

4 dl mjølk

Steikast på 180 grader, på midterste rille i 25-30 minutt.

Nyt dei med ein kopp kaffi eller te, tente lys og ei god stund saman med nokon du er glad i.

Kjelde: “Mathjelpen for foreldre” Kagge forlag

Moderne mellommenn

foto: Solveig Grønstøl

Vi lever i den nye pakt, uten å meir trenge mellommenn eller kvinner. Ingen treng å opptre på mine vegner framfor Gud. Likevel har det til tider dukka opp begreper som kan tyde på at vi kkje heilt har sluppe taket på den gamle pakta, og prestetenesta i den gamle pakta.

Kva med lovsangsledertjenesten f.eks? Vi snakker litt for ofte om lovsangsledarar som drar himmelen ned, og fører folk inn i Guds herlighet. Og vi snakker om at lovsangeren er ein levitt (prest).

Problemet med å bruke slike begrep er sjølvsagt at vi gjer folk til mellommenn, og gir ansvar til lovsangsledarar som dei overhode ikkje har. Kor er lovsangsledartjenesten i NT forresten, i den form den hadde i GT? Alle er iallefall prestar no, uten at nokon har forrang. Som lovsangsledar burde eg vel ikkje stille slike ubehagelige spørsmål. Men eg lurer berre. Har vi ikkje i mange tilfeller gjort lovsangsledaren til noko han ikkje er?

Med livet i ein tynn tråd

shutterstock

I går kveld grein eg meg gjennom ein dokumentar på TV2- “med livet i en tynn tråd”. Den handla om fortidlegfødte barn, deira foreldre og om livet på nyfødtposten ved eit svensk sjukehus. Det er snart 10 år sidan vi sjølv fekk kjenne noko av dette på kroppen sjølv. Vår nyfødde gut, som var 4 veker for tidleg født, vart livstruande sjuk, og svevde mellom liv og død. I litt over ei veke vart vi som famlie ein kasteball mellom fortviling og håp, mellom liv og død. Guten vår kunne døy kor tid som helst. Alt var usikkert. Eg tør ikkje tenke på korleis det må vere for folk å leve i denne tilstanden over ein lengre periode. Iallefall, desse to vekene på nyfødtposten på Haukeland i år 2000 gjorde noko med oss. Så sjølv om det har gått ti år, kan eg framleis kjenne på den håplause fortvilinga det er  å ikkje vite om du har ein levande unge om ein halvtime. Døden kom så ufattelig nær, han pusta oss rett ut i nakken.

Vi fekk beholde vår gut, og har ein livsfrisk gut i dag, takka vere framifrå legar og sjukepleiarar på Haukeland. Dei jobba på spreng for å berge livet til vår skjønne baby. Gudsendte englar, det var det vi følte dei var.

Eg skreiv nokre ord den gongen, som eg vil dele her:

“Eg var sliten og utmatta etter 5 dagar i uvisse. Skulle me verkeleg få behalda vår litle gut? Midt i all fortvilinga hadde me verkeleg kjent Guds ubegripelege omsorg og godhet. Ei kjensle eg knapt visste eksisterte. Det var som om me kunne kjenna at Guds fred låg rundt oss som eit teppe. Og  alle legar og sjukepleiarar gjekk rundt som englar. Då, mens eg sat der og såg på den nydelege guten vår, opna han augene sine og såg på meg, for fyrste gong.”

Kjære guten min

I dag opna du augene for  fyrste gong

Det vart eit sterkt møte mellom oss

Tårene rann nedover kinna mine mens du låg der,

og kikka på meg med dei nydelege augene dine

Rommet vart metta av eit underleg nærvær;

av sjølve Livgjevaren; Gud Fader sjølv

Himmel og jord møttes der.

Det var så vidunderleg sterkt å kjenne freden senka seg

I dag rann gledestårene

No veit eg at du skal leva, kjære, kjære guten min!

-mamma di, på dag 5

Den viktigaste toppturen

copyright: shutterstock

Eg veit ikkje om du har det slik. Men eg har nokre fjell i livet mitt. Eg snakker ikkje om ytre hindringar som alle møter kan hende både titt og ofte. Men eg tenker på dei fjella ingen andre ser. Dei fjella som er indre hinder for at ein skal ta nye steg.

“Nei eg kan ikkje gjer det! Eg er ikkje den typen.” Kanskje nokon ein gong, langt tilbake plasserte deg i ein bås. Kanskje nokon sa: “Du er ingen teoretikar, i vår slekt tar alle praktisk utdanning!” Eller nokon sa: “I vår familie er vi ikkje musikalske.” Eller kanskje: “Du burde ikkje bruke tida di på slikt tull!” Slike utalelsar legg seg som lag i vår indre bevissthet, som saman med eigne tankar om oss sjølv vert til nærast uovervinnelige fjell etterkvart som tida går. Så kjem ein dag, då ein så gjerne skulle gått over det fjellet, bestege det, og overvunne frykta for å komme opp. Nokre greier det, men litt for mange sit att i dalbotnen, og tenkjer: “Slike fjell er ikkje for meg”. Men tør du å ta turen, og overvinn frykta for det ukjente, kan den viktigaste toppturen du nokon gong har tatt, bringe ny vekst og nye perspektiv inn i livet ditt, som du ikkje vil angre på.

Eg pakker. Vil du bli med?

Det finnes ingen pinsevennar i himmelen!

Det finnes ingen pinsevennar i himmelen! Ikkje babtistar heller, eller lutheranerar for den slags skyld. Heldigvis er det slik at når vi ein dag entrer himmelporten er merkelappane ein gang for alle fordufta, og alt som betyr noko er om navnet vårt er skrive i livets bok.

Pinsevennavisa KS gjer til tider nummer ut av at folk er pinsevennar. Dei skriv om svenske Thomas Brunegård: “Han er sjef for et av Sveriges største avisforlag, og pinsevenn.” Kvifor ikkje berre skrive at han var ein bekjennande  kristen? Speler det eigentleg noko rolle om han er pinsevenn? Tidlegare har eg observert at ordet pinsevenn blir brukt som synonym med ordet kristen. Eg har aldri skjønt vitsen. Kvifor lage desse merkelappane på folk?

Eg vil vere kristen og berre det. Eg likar dårleg der eg må presantere meg med navn og menighetstilhørighet. Som om det skulle bety noko som helst. Det seier vel ikkje noko om meg som person. Speler det nokon rolle om eg er pinsevenn eller babtist, eller om eg skulle vere metodist eller frivenn? Eller om eg var lutheraner og kyrkjevenn?

Heldigvis finnes ingen pinsevennar eller frivennar i himmelen. Når vi kjem dit er merkelappane historie, og vi er ett i Kristus. Når sant skal seiast er vi vel det her på jorda også. Kan vi ikkje då rive av oss desse merkelappane, og sjå på kvarandre som berre søsken?

Ingenting er sjølvsagt

I dag fekk eg vite at ein venn av mine foreldre var død. Det er berre litt over ei veke sidan han begynte å føle seg tufs. Han gjekk til lege og fekk vite at han hadde leukemi, og følgeleg berre nokre veker att å leve. Men det gjekk berre ei veke. Så frykteleg fort. Eg kjende han ikkje, berre visste kven han var. Men hans bortgang fekk meg til å tenke over saker og ting. Vi tek så ofte livet med den største sjølvsagthet. Denne mannen var ein kristen, han reiste heim med fred i hjertet. Eg tenkjer; kva veit vi om livet og døden eigentleg? Om ei veke kan det vere slutt. Eigetleg veit vi berre kva som skjer akkurat no. Morgondagen kjenner ingen.

Det kan høyres ut som ei klisjé. Men likefullt er det sant. Gud er den einaste som veit kor lenge vi er her. Vi har kvarandre på lån. Måtte vi berre alle ha vår sak i orden med Gud, så at den dagen det er slutt her nede så får vi reise heim til han.

Benny Hinn og den sjokkerte Ulf Ekman

Pastor i Livets Ord, Ulf Ekman er sjokkert over jetsetevangelistens Benny Hinns undervisning på Europakonferansen nyleg. Han kallar det intet mindre enn reinspikka gnostisisme.

Det er vel og bra at nokon reagerer og faktisk set sprøsmålstegn ved det som blir forkynt. Samtidig synes eg det er ein smule pussig at Ekman blir sjokkert. Visste han ikkje kven Benny Hinn var og kva han står for?

Det som får Ekman til å sette bremsene på er læra om at Jesu blod heilt og holdent var Guds, og den kjente “Hagin”-læra at mennesket er ein ånd, som har ei sjel, og bur i ein kropp. Sistnevnte er velkjent trosbevegelselære, og blir enda forkynt i mange kretsar. Dette burde Ekman vere velkjent med, og tatt eit intert oppgjer med også.

Når det gjeld Benny Hinn, som eg forøvrig ikkje har sansen for, burde vel Ulf Ekman tenkte seg om eit par gonger til før han inviterte han til Europakonferansen. Mange av desse kjendispredikantane lever liv som overhode ikkje samstemmer med det sann kristendom er og representerer. Å velte seg i luksus, drive økonomisk utruskap og skifte ektefeller som ein skifter undertøy er desverre blitt meir norm enn dei fleste bør like. Moralen er til tider fullstendig i oppløysing. Og liv og lære står milevis frå kvarandre. Skal vi da verkeleg lytte til desse jetset-predikantane?